Ik had al een paar jaar niet gedate. Mijn liefdesleven lag helemaal plat. Niks te beleven. Ik wilde wel, maar durfde niet. Ik schreef me in op datingsites, maar schreef me ook snel weer uit. Totdat ik mezelf ‘dwong’ om ervoor te gaan. Ik had immers niets te verliezen!

Ik schreef me in op een datingsite waar je niet meteen iemands foto zag, maar eerst met elkaar ging chatten. Naarmate je langer praatte, werd de foto van de ander steeds duidelijker. Ik had hele leuke gesprekken met een jongedame die in dezelfde buurt woonde. Naarmate we vaker met elkaar chatten, merkte ik dat ik uitkeek naar onze gesprekken. Een date maken vond ik ongelofelijk spannend, want wat als de werkelijkheid minder leuk was dan de gesprekken die we, in alle veiligheid, voerden vanachter de computer? Maar een ontmoeting was onvermijdelijk en dus spraken we af.

Op een koude zondagmiddag, halverwege onze huizen (550 met volgens Google Maps!). We zouden een stukje wandelen en koffie drinken. Steeds zag ik mensen aan komen lopen. ‘Zou dat haar dan zijn?’, dacht ik elke keer weer. Totdat ze er echt aan kwam. Bloednerveus was ik… wat zou haar eerste indruk van mij zijn, kom ik niet te onzeker over, zouden we elkaar leuk vinden? We gaven elkaar een hand en gingen aan de wandel.

Ik weet niet meer wat we onderweg allemaal gezegd hebben, ik herinner me vooral dat we echt loskwamen toen we aan de koffie zaten. We zaten zó lang aan een tafel, dat de serveerster ons op een gegeven moment vriendelijk verzocht ergens anders te gaan zitten, omdat ze die plaats nodig hadden. We bestelden ook nog maar iets te eten erbij en namen nog wat drinken. Onze eerste date heeft in totaal 5 uur geduurd! We hadden constant gespreksstof en het was gewoon heel gezellig.

Na 5 uur liepen we terug en namen op dezelfde plek afscheid als waar we elkaar voor het eerst ontmoet hadden. De date zou zeker een vervolg krijgen! Inmiddels hebben we 2,5 jaar een latrelatie en zijn we nog steeds niet uitgepraat!

Advertisements